Blog
Verstoten NGOs dwalen doelloos door Kopenhagen
Door: Hans Hindriks
Verstoten en verdreven, verspreidden de tienduizenden vertegenwoordigers van maatschappelijke organisaties uit de gehele wereld zich vandaag als ontheemden over een bitterkoud, wit gekleurd Kopenhagen. Terwijl de regeringsleiders hun plaatsen innamen in het Bella Center, en opzichtig faalden om het noodzakelijke politieke leiderschap te tonen, leek het vuur van maatschappelijk verzet, dat de afgelopen week zo intens had gebrand, langzaam te doven. Twee actievoerders van Greenpace wisten een chique diner van delegatieleiders te verstoren, maar werden binnen seconden afgevoerd. Een spontane protestactie in het centrum van de stad trok amper twintig enthousiastelingen en de grote protestactie die door ons voor vrijdag was gepland, werd door de politie verboden.
Aan het eind van de donderdag, met nog ruim 24 uur te gaan, kon de conclusie niet anders zijn dan dat de wereld op een blamage afstevent. De Franse President Nicholas Sarkozy waarschuwde zelfs voor een “catastrofe” als regeringsleiders er niet in zouden slagen over hun schaduwen van angst en achterdocht heen te stappen. Ook Angela Merkel stortte haar gehele repertoire aan retorica over de conventie uit, maar leek uiteindelijk eveneens te verdrinken in de troebele onderhandelingswateren, waarin de VS, EU, China en ontwikkelingslanden op cruciale momenten telkens kopje onder duiken.
De NGO’s, met vele tienduizenden vertegenwoordigers aanwezig in Kopenhagen, werden de afgelopen dagen systematisch het Bella Center uitgewerkt, en nadat een heroïsche overnachtingspoging van onze eigen Ella en Femke in het holst van de donderdagnacht door de beveiliging werd beëindigd, was de Jongeren Kopenhagen Coalitie niet langer in het centrum van de onderhandelingen vertegenwoordigd. Op donderdag restte er derhalve niets anders dan een rondgang door de stad, op zoek naar plekken van protest en alternatieve conferenties, waar de verdrevenen samen konden komen om hun toenemende frustratie, ongenoegen en ontzetting met elkaar te delen.
Aan de rand van het centrum, in een grauwe industriewijk, hadden lokale bestuurders een uitgewoond conferentiecentrum beschikbaar gesteld voor de NGO’s. Wellicht om hen zoet te houden met een biologisch broodje en videoflitsen van de speeches uit het Bella Center, bezochten slechts enkele honderden mensen de immense zaal op de eerste dag na haar opening. Zij raakten amper geïnspireerd door de herkauwde argumenten van leiders uit arme landen en de obligate persconferenties van Yvo de Boer, die andermaal moest verkondigen dat de onderhandelingen in slakkengang voortgingen. Het grijze karkas van het gebouw ging daarmee naadloos op in de dorre winteromgeving, omringd door half gesmolten massa’s sneeuw, voorbijgesneld door vrachtverkeer en dieselbussen, luidruchtige getuigen van een tijdperk dat eens voorbij leek, maar onverwacht wellicht verlengd wordt.
Aan de voet van het conferentiegebouw stond een kerkje. De spitse toren bedekt door maagdelijke sneeuw. Een vrome gelovige veegde met een bezem het trottoir schoon. De deur stond op een kier. Alsof de enige kans op het redden van de wereld daar, in de boezem van het kerkgebouw, verscholen lag. Inderdaad, alleen het gebed leek donderdagochtend de wereld nog aan een klimaatakkoord te kunnen helpen.